خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تیز دَوم، تیز دَوم، تا به سواران برسمنیست شوَم، نیست شوَم، تا برِ جانان برسم
۲
خوش شده‌ام، خوش شده‌ام، پارهٔ آتش شده‌امخانه بسوزم، بروم، تا به بیابان برسم
۳
خاک شوَم، خاک شوَم، تا ز تو سرسبز شوَمآب شوَم سجده کنان، تا به گلستان برسم
۴
چونک فتادم ز فلک، ذره‌صفت لرزانمایمن و بی‌لرز شوم، چونک به پایان برسم
صفحهٔ ۱ از ۳