خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به حق روی تو که من چنین رویی ندیدستمچه مانی تو بدان صورت که از مردم شنیدستم
۲
چنین باغی در این عالم نرسته‌ست و نروید همنه در خواب و نه بیداری چنین میوه نچیدستم
۳
دعای یک پدر نبود دعای صد نبی باشدکز این سان دولتی گشتم بدین دولت رسیدستم
۴
شنیدم ز آسمان روزی که دارم از غمت سوزیز رفعت‌های سوز او در این گردش خمیدستم
صفحهٔ ۱ از ۶