خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگفتم عذر با دلبر که بی‌گه بود و ترسیدمجوابم داد کای زیرک بگاهت نیز هم دیدم
۲
بگفتم ای پسندیده چو دیدی گیر نادیدهبگفت او ناپسندت را به لطف خود پسندیدم
۳
بگفتم گرچه شد تقصیر دل هرگز نگردیده‌ستبگفت آن را هم از من دان که من از دل نگردیدم
۴
بگفتم هجر خونم خورد بشنو آه مهجورانبگفت آن دام لطف ماست کاندر پات پیچیدم
صفحهٔ ۱ از ۲