خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سمکه بنشست آن مه زیبا چو صد تنگ شکر پیشم
۲
روان شد سوی ما کوثر پر از شیر و پر از شکربدران مشک سقا را بزن سنگی و بشکن خم
۳
یکی آهوی جان پرور برآمد از بیابانیکه شیر نر ز بیم او زند بر ریگ سوزان دم
۴
همه مستیم ای خواجه به روز عید می مانددهل مست و دهلزن مست و بیخود می زند لم لم
صفحهٔ ۱ از ۳