خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در عالمی که با خود رنگی نبود ما رابودیم هرچه بودیم او وانمود ما را
۲
مرآت معنی ما چون سایه داشت زنگیخورشید التفاتش از ما زدود ما را
۳
پرواز فطرت ما در دام بال می‌زدآزاد کرد فضلش از هر قیود ما را
۴
اعداد ما تهی کرد چندان‌که صفر گشتیماز خویش کاست اما بر ما فزود ما را
صفحهٔ ۱ از ۱