خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هستی به‌تپش رفت واثرنیست نفس رافریادکزین قافله بردند جرس را
۲
دل مایل تحقیق نگردید وگرنهازکسب یقین عشق توان‌کرد هوس را
۳
هر دل نبرد چاشنی داغ محبتاین آتش بی‌رنگ نسوزد همه‌کس را
۴
رفع هوس زندگی‌ام باد فناکرداندیشهٔ خاک آب زد این آتش خس را
صفحهٔ ۱ از ۲