خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را چینی سلام‌کرد به یک مو سفال را
۲
عالم ز دستگاه بقا طعمهٔ فناست چون شمع، ریشه می‌خورد اینجا نهال را
۳
پرگشتن و تهی‌شدن از خوابش عالمی‌است آیینه‌کن عروج ونزول هلال را
۴
بر شیشه‌های ساعت اگر وارسیده‌ای دریاب‌گرد قافلهٔ ماه و سال را
صفحهٔ ۱ از ۴