خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیست‌کز راه تو چون خاشاک بردارد مراشعله جاروبی‌کند تا پاک بردارد مرا
۲
شمع خاموشی به داغ سرنگونی رفته‌امتاکجا آن شعلهٔ بیباک بردارد مرا
۳
ننگ دارد خاک هم از طینت بیحاصلمخون نخجیرم، چسان فتراک بردارد مرا
۴
هستی‌ام‌عهدی به‌نقش سجدهٔ او بسته‌ستخاک خواهم شد اگر از خاک بردارد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳