خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو تخم اشک به‌کلفت سرشته‌اند مرابه ناامیدی جاوید گشته‌اند مرا
۲
به فرصت نگه آخر است تحصیلمبرات رنگم و برگل نوشته‌اند مرا
۳
طلسم حیرتم ویک نفس قرارم نیستبه آب آینهٔ دل سرشته‌اند مرا
۴
کجا روم‌که شوم ایمن زلب غمازبه عالم آدمیان هم فرشته‌اند مرا
صفحهٔ ۱ از ۳