خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قاصد به حیرت‌کن ادا تمهید پیغام مراکز من نمی‌ماند نشان گر می‌بری نام مرا
۲
حرفی‌ست نیرنگ بقا، نشنیده‌گیر این ماجرامی نیست جز رنگ صداگر بشکنی جام‌مرا
۳
دارم ز سامان الست اول‌گداز آخر شکستیک شیشه باید نقش بست آغاز وانجام مرا
۴
هرچند تا عنقا رسی براوج همت نارسیاز خود برآتا وارسی‌کیفیت بام مرا
صفحهٔ ۱ از ۳