خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوار برق عمرم، نیست برگشتن عنانم رامگر نام تو گیرم تا بگرداند زبانم را
۲
عدم کیفیتم خاصیت نقش قدم دارمخرامی تا به زیرپای خود یابی نشانم را
۳
به رنگ شمع گر شوقت عیار طاقتم گیردکند پرواز رنگ از مغز ، خالی استخوانم را
۴
به مردن نیز از وصف خرامت لب نمی‌بندمنگیرد سکته طرفِ دامن ، اشعارِ روانَم را
صفحهٔ ۱ از ۴