خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به عجزی‌که داری قوی‌کن میان را به حکمت نگردانده‌اند آسمان را
۲
روان باش همدوش بی‌اختیاری بلدگیر رفتار ریگ روان را
۳
نفس‌گر همه موج‌گوهر برآید ز دست‌گسستن نگیرد عنان را
۴
درین انجمن ناکسی قدر دارد زکسب ادب صدرکن آستان را
صفحهٔ ۱ از ۴