خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیف است‌کشد سعی دگر باده‌کشان رایاران به خط جام ببندید میان را
۲
ما صافدلان سرشکن طبع درشتیمبر سنگ ترحم نبود شیشه‌گران را
۳
حسرت همه دم صید خم قامت پیری‌ستگل در بر خمیازه بود شاخ‌کمان را
۴
غفلت ز سرم باز نگردید چوگوهربا دیده گره ساخته‌ام خواب گران را
صفحهٔ ۱ از ۳