خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوس مشتاق رسوایی مکن سودای پنهان رابه روی خندهٔ مردم مکش چاک‌گریبان را
۲
به برق ناله آتش در بهار رنگ و بو افکنچو شبنم آبرویی نیست اینجا چشم‌گریان را
۳
براین محفل نظر واکردنم چون شمع می‌سوزدتبسم در نمک خواباند این زخم نمایان را
۴
کفی افشانده‌ام چون صبح لیک از ننگ بیکاریبه‌وحشت دسته می‌بندم شکست رنگ امکان‌را
صفحهٔ ۱ از ۳