خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
الهی پاره‌ای تمکین رم وحشی نگاهان رابه قدر آرزوی ما شکستی‌کج‌کلاهان را
۲
به‌محشرگر چنین باشد هجوم حیرت قاتلچو مژگان بر قفا یابند دست دادخواهان را
۳
چه‌امکان است خاک ما نظرگاه بتان گرددفریب سرمه‌نتوان داداین‌مژگان سیاهان‌را
۴
رعونت مشکل است‌از مزرع ما سربرون آردکه پامالی بود بالیدن این عاجزگیاهان را
صفحهٔ ۱ از ۳