خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر اندیشه کند ط‌رز نگاه او را جوش حیرت مژه سازد نگه آهو را
۲
ما هم از تاب و تب عشق به خود می‌بالیم بر سر آتش اگر هست دمیدن مو را
۳
عرض شوخی چه دهد نالهٔ محروم اثر تیغِ بی‌جوهر ما کرد سفید ابرو را
۴
بسکه تنگ است فضای چمن از نالهٔ منبر زمین برگ‌ِ گل از سایه نهد پهلو را
صفحهٔ ۱ از ۳