خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیست بردارد ز اهل معرفت ناز تو راگنبد دستارکو بردارد آواز تو را
۲
جزصدای لفظ‌نامربوط او معنی‌کجاستنغمهٔ دولاب آهنگی بود ساز تو را
۳
پیری و طفلی بجا، نقص وکمال توام‌اندنیست چندان امتیاز انجام و آغاز تو را
۴
درتغافل هم‌نگه می‌پروردبی‌شیوه نیستسرمهٔ نیرنگ باشد چشم غمازتو را
صفحهٔ ۱ از ۳