خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کرده‌ام سرمشق حیرت سرو موزون توراناله می‌خوانم بلندیهای مضمون تو را
۲
شام پرورد غمم با صبح اقبالم چه‌کارتیره‌بختی سایهٔ بید است مجنون تو را
۳
خاکهای این چمن می‌بایدم بر سر زدنبسکه‌گل پوشید نقش پای‌گلگون تو را
۴
ساز محشرگشت آفاق از نگاه حیرتمدرنی مژگان چه فریاد است مفتون تو را
صفحهٔ ۱ از ۳