خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست با مژگانْ تعلق اشکِ وحشت‌پیشه رادانهٔ ما دامِ راه خویش داند ریشه را
۲
عیشِ ترکِ خانمان از مردم آزاد پرسکس نداند جز صدا قدرِ شکستِ شیشه را
۳
می‌شود اسرار دل روشن ز تحریک زبانمی‌دهد این برگ، بوی غنچهٔ اندیشه را
۴
کم ز هول مرگ نبوَد غلغل شور جهاننعرهٔ شیر است مطرب مجلسِ این بیشه را
صفحهٔ ۱ از ۳