خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیاکه جام مروت دهیم حوصله رابه سایهٔ کف پا پروریم آبله را
۲
به وادیی که تعلق دلیل کوشش‌هاستز بار دل به زمین خفته‌گیر قافله را
۳
ز صاحب امل آزادگی چه مکان استدرین بساط‌گرانخیزی است حامله را
۴
ز انقلاب حوادث بزرگی ایمن نیستبه طبع‌کوه اثر افزونتر است زلزله را
صفحهٔ ۱ از ۲