خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کردم رقم به‌کلک نفس مد ناله رادادم به باد شعلهٔ شوقت رساله را
۲
از سرمه چشم شوخ تو تمکین‌پذیر نیستنتوان به‌گرد، مانع رم شد غزاله را
۳
از ره مروبه عیش شبستان این چمنجز شمع‌کشته‌چیست به فانوس، لاله را
۴
دل فرد باطل است خوشا جوش داغ عشقتا بیدلی به ثبت رساند قباله را
صفحهٔ ۱ از ۴