خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مآل‌کار نقصانهاست هر صاحب‌کمالی رااگر ماهت‌کنند از دست نگذاری هلالی را
۲
رمیدنها ز اوضاع جهان طرز دگر داردبه‌وحشت پیش باید برد ازین صحرا غزالی را
۳
به‌بقش نیک وبد روشندلان رادست رد نبودکف آیینه می‌چیندگل بی‌انفعالی را
۴
بساط گفتگو طی کن که در انجام کار آخربه حکم خامشی پیچیدن است این فرش قالی را
صفحهٔ ۱ از ۳