خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندیدم مهربان دلهای از انصاف خالی رازحیرت برشکست رنگ بستم عجزنالی را
۲
فروغ‌صبح رحمت‌طالع‌است ازروی خوشخوییزچین برجبهه لعنت می‌کشد خط بد خصالی را
۳
پر پرواز آتشخانه سوز عافیت باشدزخاکستر طلب‌کن را؟ب افسرده بالی را
۴
جهان درگرد پستی منظر جمعیتی داردز عبرت مغربی‌کن طاق ایوان شمالی را
صفحهٔ ۱ از ۳