خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر کجا نسخه کنند آن خط ریحانی رانیست جز ناله‌کشیدن قلم مانی را
۲
پیش از آن کز دم شمشیر تو نم برداردشست حیرت ورق دیدهٔ قربانی را
۳
مطلب شوخی پرواز ز موج گهرمبه قفس کرده‌ام امید پرافشانی را
۴
اشک ما صرف تبهکاری غفلت گردیدریخت این ابر سیه جوهر نیسانی را
صفحهٔ ۱ از ۳