خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نباشد یاد اسباب طرف وحشت‌گزینی راشکست دامنم بر طاق نسیان ماند چینی را
۲
ز احسان جفا تمهید گردون نیستم ایمنکه افغان‌کرد اگر برداشت از آهم حزینی را
۳
محبت پیشه‌ای از نقش بی‌دردی تبراکنهمین داغ است اگر زیبنده باشد دلنشینی را
۴
حسد تاکی تعصب چند اگر درد دلی دارینیاز زاهدان بیخبرکن درد دینی را
صفحهٔ ۱ از ۳