خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ربود از بس خیال ساعد او هوش ماهی رانمی‌باشد خبر از شورِ دریا گوشِ ماهی را
۲
نفس دزدیدنم در شور امکان ریشه‌ها داردزبان با موج می‌جوشد لبِ خاموشِ ماهی را
۳
ز دم‌سردی دوران کم نگردد گرمی دل‌هافسردن مشکل است از آب دریا جوش ماهی را
۴
حریصان را نباشد محنت از حمالی دنیاگرانی کم رسد از بار درهم دوش ماهی را
صفحهٔ ۱ از ۲