خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آخر به لو‌ح آ‌ینهٔ اعتبار ماچیزی نوشتنی‌ست به خط غبار ما
۲
بزم از دل گداخته لبریز می‌شودمینا اگر کنند ز سنگ مزار ما
۳
آتش به دامن است کف دست بی‌برانراحت مجو ز سایهٔ برگ چنار ما
۴
ما و سراغ مطلب، دیگر چه ممکن است؟در چشم ما شکست ضعیفی غبار ما
صفحهٔ ۱ از ۴