خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم مایک مژه تا وا شود، صد دشت آغوشیم ما
۲
حیرت ما از درشتی‌های وضع عالم استدهر تا کهسار شد آیینه می‌جوشیم ما
۳
شمع فانوس حباب از ما منور کرده‌اندروشنی داریم چندانی که خاموشیم ما
۴
چشم‌بند غفلت هستی تماشاکردنی‌ستدهر شور محشر است و پنبه در گوشیم ما
صفحهٔ ۱ از ۳