خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با همه افسردگی، مفت تماشاییم ماموج‌ها د‌ارد پری، چندان‌که میناییم ما
۲
رنگ‌ها گل کرده‌ایم، اما در آغوش عدم بیضهٔ طاووس زیر بال عنقاییم ما
۳
منزل ما محمل ما، سعی ما افتادگی‌ست همچو اشک از کاروان لغزش پاییم ما
۴
بی‌خودی عمری‌ست از دل می‌کشد رخت نفس تا برون خود، جهانی دیگر آراییم ما
صفحهٔ ۱ از ۳