خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شمع ز آتشی که وفا زد به جان مابال هماست بر سر ما استخوان ما
۲
عمری‌ست هرزه تازی اشک روان ماکو گرد حیرتی که بگیرد عنان ما؟
۳
شمشیر آب‌دادهٔ زنگ ملامتیمباشد درشت‌گویی مردم فسان ما
۴
ما را نظر به فیض نسیم بهار نیستاشک است شبنم گل رنگ خزان ما
صفحهٔ ۱ از ۴