خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پا به نومیدی شکست، آزادی دلخواه ما گَرد چین دستی نزد بر دامن کوتاه ما
۲
کوشش اشکیم، بر ما تهمت جولان مبند تا به خاک از لغزش پا کاش باشد راه ما
۳
چون حباب از کارگاه یأس می‌جوشیم و بس جز شکست دل چه خواهد بود مزد آه ما؟
۴
غفلت کم‌فرصتی میدان لاف کس مباد در صف آتش علم‌دار است برگ کاه ما
صفحهٔ ۱ از ۳