خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نخل شمعیم که در شعله دوَد ریشهٔ ماعافیت‌سوز بوَد سایهٔ اندیشهٔ ما
۲
بس‌که چون جوهر آیینه تماشا نظریممی‌چکد خون تحیر ز رگ و ریشهٔ ما
۳
یک نفس ساکن دامان حبابیم امروزورنه چون آب، روانی‌ست همان پیشهٔ ما
۴
گَرد صحرای ضعیفی گره دام وفاستناله دامن نفشاند ز نی بیشهٔ ما
صفحهٔ ۱ از ۳