خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغ گل کرد بهار از اثر لالهٔ ماسرمه گردید صدای جرس نالهٔ ما
۲
محو جولان هوس گشت سر و برگ نموداشت پرگار هوا شعلهٔ جوالهٔ ما
۳
چند چون چشم بتان قافله‌سالاری ناز؟اثر روز سیاه است به دنبالهٔ ما
۴
با همه جهل گر از زاهد و مکرش پرسیسامری نیست فسون قابل گوسالهٔ ما
صفحهٔ ۱ از ۳