خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غنچه‌سان، بی‌در است خانهٔ مابیضه گل کرده آشیانهٔ ما
۲
همچو شبنم در این چمن محو استبه نم چشم، آب و دانهٔ ما
۳
بال بر بال شهرت عنقاسترنگ آرام در زمانهٔ ما
۴
نیست جز شعله خاک معبد عشقجبهه‌سوز است آستانهٔ ما
صفحهٔ ۱ از ۳