خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سعی دیر و حرم بهانهٔ مابرد ما را ز آستانهٔ ما
۲
بس‌که در پردهٔ دل افسردیمتار شد شوخی ترانهٔ ما
۳
حرف زلف مسلسلی داریمکیست فهمد زبان شانهٔ ما؟
۴
جلوه کردیم و هیچ ننمودیمنیست آیینه در زمانهٔ ما
صفحهٔ ۱ از ۳