خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فقر نخواست شکوهٔ مفلسی از گدای ماناله به خواب ناز رفت در نی بوریای ما
۲
شکر قبول عاجزی تا به کجا ادا کنیم؟گشت اجابت از ادب در کف ما دعای ما
۳
در چه بلا فتاده است؟ خلق ز کف چه داده است؟هرکه لبی گشاده است، آه من است و وای ما
۴
جَیب نفس‌دریده را بخیهٔ خرّمی کجاست؟تکمهٔ اشک شبنم است، بند سحر قبای ما
صفحهٔ ۱ از ۳