خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای به زلفت جوهر آیینهٔ دل تاب‌هاچون مژه دل بستهٔ چشم سیاهت خواب‌ها
۲
اینقدر تعظیم نیرنگ خم ابروی کیستحیرت است از قبله رو گرداندن محراب‌ها
۳
ساغر سرگشتگی را نیست بیم احتساببی‌خلل باشد ز گردون گردش گرداب‌ها
۴
نیست آشوب حوادث بر بنای رنگ عجزسایه را بی‌جا نسازد قوت سیلاب‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳