خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غباریم زحمتکش بادهابه وحشت اسیرند آزادها
۲
املها به دوش نفس بسته‌ایمسفریک قدم راه و این زادها
۳
جهان ستم چون نیستان پر استز انگشت زنهار فریادها
۴
به هر دامی از آرزو دانه‌ای‌ستگرفتار خویشند صیادها
صفحهٔ ۱ از ۴