خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر قماش پوچ هستی تا به‌کی وسواس‌هاپنبه‌ها خواهد دمید آخر ازین کرباس‌ها
۲
شیشهٔ ساعت خبر از ساز فرصت می‌دهدخودسران غافل مباشید از صدای طاس‌ها
۳
عبرت آنجا کز مکافات عمل گیرد عیارناخنی دارند در جنگ درودن داس‌ها
۴
اهل دنیا را به نهضت‌گاه آزادی چه‌کاردر مزابل فارغند از بوی گل کناس‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳