خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۹۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چیست این باغ و این شکفتن‌هاسرآبی و سیر روغن‌ها
۲
موج رم می‌زند چه کوه و چه دشتچین گرفته‌ست طرف دامن‌ها
۳
نرهید از امل تجرد همرشته دارد قفای سوزن‌ها
۴
شب ما را چراغ فرصت کوخانه‌روشن‌کن است روزن‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳