خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو سایه چند به هر خاک جبهه سودن‌هاکه زنگ بخت نگردد کم از زدودن‌ها
۲
غبار غفلت و روشندلی نگردد جمعکجاست دیدهٔ آیینه را غنودن‌ها
۳
ز امتحان محبت در آتشیم همهچو عود سوختن ماست آزمودن‌ها
۴
دمی که جلوه ادا فهم مدعا باشدگشودن مژه هم مفت لب گشودن‌ها
صفحهٔ ۱ از ۴