خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۳۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چیده است لاف خلق به چیدن ترانه‌هابر خشت ذره منظر خورشید خانه‌ها
۲
زین بزم عالمی غم راحت به خاک بردآب محیط رفت به‌گردکرانه‌ها
۳
نشو نمای‌کشت تعلق ندامت استجز ناله نیست ریشهٔ زنجیر دانه‌ها
۴
آن‌کس‌که بگذرد ز خم زلف یارکیستبر دل چه کوچه‌ها که ندادند شانه‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳