خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن شعله‌که در دل شرر عشق وهوس ریختگرد نفسی بودکه رنگ همه‌کس ریخت
۲
صد دشت ز خویش آن طرفم ازتپش دلشمع ره‌گمگشتگی‌ام سعی جرس ریخت
۳
فریادکه نقشی ندمانید حبابمتا دم زدم این آینه ازتاب نفس ریخت
۴
صدخلد حلاوت پی پرواز هوس رفتشیرینی جانم همه درراه مگس ریخت
صفحهٔ ۱ از ۳