خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تهمت‌افسردگی بر طینت عاشق خطاستناله هرجا آینه گردید آزادی‌نماست
۲
بی‌فنا مشکل‌که‌گردد دل به عبرت آشناچشم این آیینه را خاکستر خود توتیاست
۳
شرم باید داشتن از شوخی آثار شرمچون عرق بی‌پرده‌گردد لغزش پای حیاست
۴
تا توان آزاد بودن دامن عزلت مگیرموج را در هر تپش بر وضع‌گوهر خنده‌هاست
صفحهٔ ۱ از ۴