خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداستوحشت موج ، تماشای خرام دریاست
۲
گردبادی که به خود دودصفت می پیچدنفس سوختهٔ سینهٔ چاک صحراست
۳
جوهر آینه افسرده ز قید وطن استعکس راگرد سفرآب رخ نشو و نماست
۴
ازگهر موج محال است تراود بیرونگره تار نظر چشم حیاپیشهٔ ماست
صفحهٔ ۱ از ۳