خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آهم نخل حسرت شعله بالاستچراغ مرده را آتش مسیحاست
۲
به خاموشی سر هر مو زبانی‌ستز حیرت جوهر آیینه‌گویاست
۳
دل فرهاد آب تیغ کوه استسر مجنون گل دامان صحراست
۴
رموز دل توان خواند از جبینممثال هرکس از آیینه پیداست
صفحهٔ ۱ از ۳