خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سایهٔ دستی اگر ضامن احوال ماستخاک ره بیکسی‌ست کز سر ما برنخاست
۲
دل به هوا بسته‌ایم، از هوس ما مپرسبا همه ببگانه است آنکه به ما آشناست
۳
داغ معاش خودیم، غفلت فاش خودیمغیر تراش خودیم، آینه از ما جداست
۴
آن سوی این انجمن نیست مگر وهم و ظنچشم نپوشیده‌ای عالم دیگر کجاست
صفحهٔ ۱ از ۴