خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زیر گردون طبع آزادی‌نوایی برنخاستبس که پستی داشت این گنبد، صدایی برنخاست
۲
هرکه دیدیم از تعلق در طلسمِ سنگ بودیک شرر آزادهٔ ازخودجدایی برنخاست
۳
عمر رفت و آهِ دردی از دل ما سر نزدکاروان بگذشت و آواز درایی برنخاست
۴
اینکه می‌نالیم عرض شکوهٔ بیدردی استورنه از ما نالهٔ درد آشنایی برنخاست
صفحهٔ ۱ از ۳