خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درآن مقام‌که عرض جلال معبود استغبار نیستی ماست آنچه موجود است
۲
جهان بی‌جهتی قابل تعین نیستبه هرطرف‌که‌اشارت‌کنیم محدود است
۳
مشو محاسب غفلت به علم یکتاییاحد شمردنت اینجا حساب معدود است
۴
خموش تا نفست ما و من نینگیزدنهال شعله به هرجاست ریشه‌اش دود است
صفحهٔ ۱ از ۳