خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۴۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کاهش طبع من از فطرت بیباک خود استشمع را برق فنا شعلهٔ ادراک خود است
۲
غیر مشکل‌که شود دام اسیران وفاقفس وحشت صبحم جگر چاک خود است
۳
برنگردیم سر از دایره حیرانیشبنم ما نگه دیدهء نمناک خود است
۴
رنگ بیتابی دل از نفس من پیداستگردن شیشهٔ این باده رگ تاک خود است
صفحهٔ ۱ از ۳